Ik fotografeer met dezelfde combinatie voor twee heel verschillende onderwerpen: auto's op het circuit en vogels in het veld. Fujifilm X-T5, Fujinon 150-600mm, allebei. Al een tijd mijn vaste lens voor alles wat ver weg zit en snel beweegt, en ik ben er heel tevreden over.
Bij auto's ligt het meeste al vast voordat ik op de knop druk. Je weet waar de bocht ligt, ongeveer hoe snel ze komen, en na een paar rondes ken je het ritme. Panning wordt dan vooral een kwestie van herhaling: sluitertijd omlaag, meebewegen, ontspanknop op het juiste moment. Dat gaat met deze lens vrijwel altijd goed.
Vogels zijn een ander verhaal, al blijft de balans over het geheel gunstig. Zodra de camera een vogel eenmaal te pakken heeft, blijft die er goed op zitten, ook als het beestje wegschiet. Het volgen zelf gaat dus prima.
Waar ik nog wel eens tegenaan loop, is het allereerste scherpstellen. Sporadisch, echt niet vaak, lukt het de lens niet om een vogel te vinden die doodstil op een paaltje zit, zelfs met een kale achtergrond en de focuslimiter al op 5 meter en verder. Dat is zo'n beetje het enige puntje op mijn wensenlijst: iets sneller en zekerder die eerste keer scherpstellen.
Even uitgezocht waar dat vandaan komt, en het blijkt geen vreemde eend te zijn. De X-T5 heeft een niet-gestapelde sensor. Fuji's eigen X-H2S heeft dat wel, goed voor 40 beelden per seconde in volle raw-resolutie mét behouden autofocus, en fotografen die veel met vogels werken noemen die camera dan ook als net iets rapper op dit punt, zelfde lensvatting, dezelfde 150-600mm gewoon erop. Logisch ook: op 600mm kijk je door een gezichtsveld van welgeteld 2,7 graden. Andere gebruikers van deze lens melden dat ze bij 600mm regelmatig de vogel kwijtraken in de zoeker, of er zelfs herhaaldelijk naast mikken, iets wat bij 400mm zelden gebeurt. Het is dus sowieso al een kunst om een vogel er meteen in te krijgen, laat staan dat de camera 'm daarna feilloos moet vinden.
Wie liever een ander systeem overweegt, komt al snel bij dezelfde namen uit: een Nikon Z8 of Z9 met de 180-600mm, een Sony a9 met de 200-600mm G, of een Canon R5 II met de 100-500mm worden vaak genoemd voor dit soort werk. Allemaal complete systeemwissels, dus niet iets wat ik zomaar overweeg voor één sporadisch gemist moment.
Interessanter vind ik het vooruitzicht binnen mijn eigen systeem. Fujifilm's X-T6 is nog niet gelanceerd, geruchten wijzen op september dit jaar, met een nieuwe processor en mogelijk een deels gestapelde sensor. Precies het soort verbetering dat dit ene wensje zou kunnen invullen. Nog niets officieel, dus ik reken nergens op, maar het is fijn om te weten dat er iets aan zit te komen.
Tot die tijd verandert er weinig aan hoe ik werk. De scherpte van deze lens is uitstekend, het gewicht valt reuze mee gezien het bereik, en verreweg de meeste sessies lever ik gewoon een setje goede foto's op. Die ene vogel op dat paaltje is inmiddels toch al weggevlogen. Ik hoop dat de volgende iets geduldiger is.
